Anika gaat weer liften (deel 1)

Het is het begin van de lente en Anika heeft het weer eens op de heupen. Ze gaat weer eens liften. Dit keer wil ze eens over de waterweg avonturen beleven. Want het leven is tegenwoordig te voorspelbaar. Alles moet gepland en daar heeft ze even genoeg van. Gewoon ongedwongen en niet tijdgebonden iets ondernemen. Genieten, rust terug krijgen zonder dwang van tijd is geld.
Dus gaat ze met haar volle, gele rugzak weer op pad. De wandeling gaat snel met de zonnestralen die haar lichaam verwarmen. De jas knoopt ze daarom om haar middel. Bij het bankje in de haven gaat ze zitten, haar rugzak naast haar op de bank en fles water in de hand. Een mooie plek om te observeren welk schip ze eens zal uitkiezen.
Dit is het rijke leven. De tijd kan niet terug gedraaid, maar was alles nog maar minder strak in tijdsgeest. Met gemoedelijkheid gaat het werk veel prettiger dan een baas die elke paar tellen op de klok tikt en loopt te ijsberen of te drijven.
De zon maakt het steeds warmer, de zachte wind die van over het water komt, geeft aangename verkoeling.
Af en toe zwaaien er mannen vanaf de schepen naar elkaar en naar haar. Er is er zelfs een stoere bink die fietview fluit naar haar. Stiekem bloost ze onder haar toch al rode koontjes van de warmte. Dat zij op haar leeftijd nog zoveel interesse weet te wekken, dat is een mooi compliment. Ze pakt haar notitieboekje en maakt wat aantekeningen voor later. Daardoor heeft ze niet door dat er één van die mannen de steiger is opgelopen, de dijk op en naar haar toe loopt.

Hij gaat naast haar zitten en vanaf een schip klinkt gejoel en geklap.
“Gutenmittag Fräulein.”
“Gutenmittag.”
“Sie sprechen Deutsch? Ich bin Branko.”
“Ja ein bißchen. Ich bin Anika.”
“Du hast ein gute Blick.”
“Sicher, schon euch arbeiten zu sehen.”
“Und mochtest du es von naher an sehen?”
“Wie, Was? Auf das Schiff?”
“Ja, ich darf dich mitnehmen an Bord. Wenn du Lust dazu hattest. Der Kapitan findet es gut.”
“Okay, gerne.”
Branko pakt haar rugzak en samen lopen ze naar het schip.

Ze melden zich bij de kapitein die in de keuken achter de potten en pannen staat. Hij stelt zich voor als Janos. Branko roept de andere jongens. Ze stellen zich voor als Milos en Oleksander.
“Niks Oleksander, nur Olek, zegt Janos.”
“Aber meine name ist Oleksander. Und jeder nent mir Olek.”
Ze gaan aan tafel zitten en zoals het hoort, gaan dames voor.
Er worden over en weer vragen gesteld en het wordt een leuk gesprek, in het mengelmoesjes Duits zonder naamvallen. Aniko legt uit dat ze best een tijdje mee zou willen, als dat mogelijk is. De vier heren twijfelen geen moment en laten weten dat ze kan blijven. En dat er nog een bed over is. Na het eten gaan de jongens naar hun eigen ruimte. Aniko blijft achter bij de kapitein, die haar eerst het schip laat zien. Na de rondleiding gaan Janos en Aniko buiten zitten en genieten van de ondergaande zon onder het genot van een glas wijn en klassieke muziek die zachtjes op de achtergrond te horen is.
Ze praten over het werk op het schip, dat de matrozen goeie jongens zijn en hard werken en over zichzelf en hun liefdesleven.
“Heb je een partner?”
“Nee, die heb ik niet. Wel gehad, maar die vond de scheepvaart maar niks, dus dat was het begin van het einde. En jij?”
“Nee, ook niet. Bij mij is het zo dat degene waar ik verliefd op ben, mij niet wil en degene die verliefd is op mij ik niet wil. Zo gaat het al mijn hele leven.”
“Dus de echte liefde nog niet tegen gekomen?”
“Oh, echt wel. Er is iemand geweest waar ik iets voor voelde, wat ik voor niemand anders voelde of zal gaan voelen. Maar hij vond een relatie niet kunnen. Dus moest ik hem laten gaan, helaas.”
“Ik zeg dat hij iets moois heeft laten gaan, voor zover ik je nu leer kennen. Die gaat zichzelf nog wel voor zijn hoofd slaan.”
“Dank.”
Na een korte stilte en de laatste zonnestralen gaan ze naar beneden, naar binnen.
Nadat Janos alles heeft afgesloten, gaat hij brutaal naast Anika op de bank zitten. Ze nemen nog een glas wijn en genieten nog na van de avond. Het gesprek gaat nog verder, van serieus naar lachsalvo’s. Af en toe is er een spanningslijntje voelbaar tussen die twee. Over en weer worden er dubbelzinnige opmerkingen geplaatst. Ook komen hun gezichten af en toe gevaarlijk dicht bij elkaar. Anika schrikt er van, waarop Janos zegt
“We zijn beiden vrijgezel hè, niet schrikken. Blijf gewoon jezelf, laat het gebeuren of niet gebeuren. En, voorlopig zit je op mijn schip. Dus weglopen kan je niet.”
“Nou, we liggen nog in de haven dus ik kan nog van boord.”
“Maar, morgen gaan we varen. Dus je kan je niet lang meer bedenken. Voor je het weet, liggen we op koers en dan kan ik je niet zomaar afzetten.”
“Gelukkig ben ik overal op berekend,” zegt Anika lachend.
Dan kijkt Janos haar heel indringend aan. De gedachten van Anika gaan meteen naar alertheid. Dit deed haar laatste lover ook regelmatig. Maar al snel schud ze die herinnering weg, niet elke man is het zelfde.
Janos laat zijn hand over haar wang glijden en de spanning is te snijden. Een tinteling schiet door haar lichaam, waardoor ze een kort moment haar ogen sluit. Dan uit het niets, voelt ze zijn lippen in haar nek.
“Uhm, moet jij niet op tijd naar bed?”
“Breek de magie nou niet,” fluistert hij

Janos pakt meteen door, na een lange eenzame tijd op het schip, kriebelt het bij hem. Anika raakt hem zonder hem aan te raken. Ze doet iets met hem en zijn broek komt wat strakker te zitten. Als hij gaat verzitten maakt hij meteen zijn bretellen los, zodat alles wat meer ruimte krijgt. Dan buigt hij opnieuw naar haar toe om haar te kussen, die door haar beantwoord wordt. Zijn handen glijden over haar haren. Terwijl ze elkaar zoenen, haalt hij haar losse knot los. Haar handen glijden onder zijn shirt over zijn blote huid, op zoek naar gevoelige, erotische plekjes. Hij kronkelt onder haar aanraking en voelt zijn lichte erectie groeien. Zijn ademhaling gaat iets sneller.
“Je weet echt zeker dat je dit wil?”
“Ja, maar geen verplichtingen, oké?”
“Oké.” Hoort ze tussen zijn zachte zoenen door.
Ze trekt zijn T-shirt uit en hij die van haar en gooit het van zich af, geen tijd voor netjes doen. Zijn handen glijden naar haar borsten en kneed ze zachtjes over haar bh heen. Onder zijn aanraking voelt hij de tepels harder worden. Ze legt haar hoofd in haar nek en kan een kreun niet onderdrukken. Ze gaan totaal in elkaar op. Al snel heeft hij haar bh uit, terwijl Anika zijn broek open knoopt en haar hand er in laat verdwijnen. Maar dat wat haar hand zoekt, staat al behoorlijk op spanning, wanneer ze er over heen wrijft. Hij duwt haar achterover en trekt haar korte broek en string in één beweging uit. Hij kijkt haar indringend aan, meer ter goedkeuring lijkt het. Op het moment dat ze glimlacht duikt hij tussen haar benen, zijn warme natte tong neemt haar lichaamssappen tot zich. Afwisselend holt en bolt ze haar rug van genot. Dan gooit hij haar benen over zijn schouders. Hierdoor heeft hij nog meer ruimte om haar te bespelen. De geluiden die uit haar mond komen, zeggen hem door te gaan. Wanneer hij merkt dat ze bijna op het hoogtepunt komt, glijdt hij over haar heen.
“Nog niet, schoonheid.”
Hij gaat staan en trekt zijn broek uit, vlak bij haar gezicht. Zijn erectie nodigt haar uit tot een likje. Een likje dat naar meer smaakt. Met een hand pakt ze hem vast en de andere om zijn heerlijke bilpartij. Nu is het zijn beurt om te genieten van haar heerlijke warme mond. Ook hij kan geluiden niet binnensmonds houden. Het voorvocht zorgt er voor dat ze likt en zuigt, alsof ze enorme honger heeft, een grote honger naar Janos. Ook hij komt bijna, maar trekt zich op tijd uit haar greep.

321
lang terug van internet

Verlekkerd kijkt ze naar hem op. Hij pakt haar hand en gaat zelf zitten en zorgt er voor dat ze op zijn schoot plaats neemt. Haar rug tegen zijn borst, zijn handen over haar borsten. Haar hand tussen haar benen naar zijn erectie, ze pakt hem stevig vast in haar vingers om hem te masseren, waarna ze hem stuurt naar haar warme vochtige plekje tussen haar benen. Het moment dat hij bij haar naar binnen gaat, is een gelukzalig gevoel en ze voelt hoe ze gevuld wordt. Zijn handen stimuleren haar borsten, één gaat er over haar buik naar haar rozenknopje. Het stimuleren daarvan is gekmakend, ze kronkelt in allerlei posities op zijn paal.
“Lekker?”
“Hmmm, ja.”
Het ritme gaat van rustig naar sneller en nog sneller en weer even wat rustiger en dan ineens blijft het ritme in een gestaag tempo, ze legt zichzelf achterover tegen hem aan. Bijna buiten adem, blijft ze doorgaan door de stimulans van zijn vingers op haar knopje en haar borst. Haar armen legt ze achterover om zijn hoofd heen. Ze streelt zijn hoofd en hoort zichzelf kreunen.
En niet veel later voelt ze allerlei stukjes breken, schokken en trillen.
Maar ook hij breekt in allerlei stukjes, schokkend en trillend.

 

Morgen varen we.
Anika gaat weer liften (deel 2)

Advertenties

Een reactie op “Anika gaat weer liften (deel 1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.